Tekeningen

Op school heb ik meerdere keren mijn kraswerken teruggekregen, bestempeld met een onvoldoende. Niet gek, dat tekenen absoluut mijn hobby niet was. Niet gek, dat die onvoldoendes mij niet motiveerden om beter mijn best te doen. Het was toch nooit goed genoeg. In de ogen van mijn docent. Met de opdrachten van mijn docent. En dat was nou juist het probleem.

Het waren niet mijn onderwerpen. Het was niet mijn manier van werken. En hierdoor kon het nooit mijn eigen tekening worden. Het werden werken van mijn docent, uitgevoerd door een ongemotiveerde leerling. En dat is de laatste jaren toch wel echt veranderd. Ook al ben ik geen leerling meer natuurlijk.

Mijn favoriete onderwerp om in mijn tekeningen terug te laten komen zijn muziek en computerspelletjes uit een stoffig verleden. En met mijn onderwerpen en het door mijzelf gekozen materiaal, vind ik het een stuk leuker en motiveer ik mezelf om de tekeningen ook daadwerkelijk af te maken.

Moraal van het verhaal: Luister niet altijd naar je docent; volg je eigen pad. En beleef er vooral plezier aan.